Reggio

REGGIO EMILIA

„Każde dziecko jest artystą. Wyzwaniem jest pozostać artystą, kiedy się dorośnie”​​

Pablo Picasso

Dzieci potrzebują wolności, aby w pełni wykorzystać możliwości swoich rąk, oczu i uszu. Wolności, która pozwoli im wykorzystywać w pełni materiały, dźwięki i kolory.

Loris Malaguzzi (1920-1994) – psycholog, pedagog i teoretyk dydaktyczny, inicjator pierwszej szkoły zainspirowanej Reggio.

O Reggio

Metoda Reggio zaczerpnęła swoją nazwę od miasta Reggio Emilia, usytuowanego na północy Włoch. Uznaje się ją za progresywne podejście do nauczania we wczesnej edukacji, które cieszy się międzynarodowym uznaniem.

Dziecko składa się ze stu.

Ma sto języków
sto rąk
sto myśli
sto sposobów
w jaki myśli, bawi się i mówi.

To nowatorska koncepcja dydaktyczna, w której Lorris Malaguzzi zakładał, że Dziecko posiada 100 sposobów komunikacji, sugerując tym samym wieloaspektowość oraz wymóg interdyscyplinarności w podejściu do najmłodszych Dzieci. Malaguzzi twierdził, że nie można oddzielić teorii od praktyki dydaktycznej. Wszyscy jesteśmy badaczami w działaniu. Tylko Nauczyciel – badacz zachęci Dziecko do samodzielnego rozwoju.

Za największy atut metody można uznać fakt, że Reggio nie jest gotowym modelem, który punkt po punkcie można wcielić w życie. W zamian za to oferuje możliwość zastosowania inspiracji w zależności od potrzeb i zainteresowań Dzieci, a także otoczenia z którego się wywodzą, z uwzględnieniem różnorodności Dzieci… Zadaniem przedszkola, Nauczycieli i opiekunów jest uważna obserwacja Dziecka, która pozwala na stworzenie unikalnego programu dostosowanego do talentów, inteligencji oraz możliwości Dziecka.

Projekt przedszkola – jest wynikiem głębokiej refleksji i dialogu pomiędzy pedagogami, Rodzicami i architektami. Gdy powstawała szkoła, Malaguzzi omawiał z Rodzicami także kwestie edukacyjne.

Zadawał pytania:
Jakie są cele społeczne szkoły?
Kim jest dziecko?
Jak można rozpoznać jego talenty, predyspozycje?

Ogromny udział w powstaniu podejścia Reggio miały doskonale wykształconych kobiety, o oryginalnym spojrzeniu na wczesne nauczanie. Podejście to było pełne szacunku do Najmłodszych, ich wypowiedzi, pytań oraz procesu badawczego prowadzonego przez Dzieci.

Efektem tej uważności są założenia, że nie można wyznaczyć jedynego, słusznego schematu wczesnego nauczania. Praca z Dziećmi to ODKRYWANIE i WZAJEMNE UCZENIE SIĘ od siebie

Filozofia Reggio

Podstawą naszej codziennej pracy edukacyjnej jest zgodność pomiędzy filozofią przedszkola a praktyką.

Nasza filozofia pracy – Budujemy miejsce pełne radości, w którym pielęgnowana jest wyobraźnia, która przemienia fakty w przypuszczenia (nawet cień rzucony na podłogę nie jest tylko cieniem, jest tajemnicą).

Wizja dziecka – Dziecko jest badaczem, odkrywca, współpracownikiem i uczestnikiem procesu komunikacji. Działa w przemyślanej i starannie zaplanowanej przestrzeni.

Przestrzeń edukacyjna – jest drugim Nauczycielem. U podstaw koncepcji wczesnej edukacji Reggio Emilia leży wizja Dziecka pełnego potencjału, którego źródłem jest dziecięca umiejętność dziwienia się, Dziecka twórczego i kompetentnego, otwartego na świat, zdolnego do konstruowania wiedzy.

Dziecko jako budowniczy własnej rzeczywistości

Jego kompetencje przejawiają się w interakcjach z innymi, w tworzeniu własnych teorii, w interpretowaniu rzeczywistości i nadaniu temu czego doświadcza różnych znaczeń. Dziecko jest zarówno posiadaczem jak i konstruktorem praw. Wynika z nich bezwzględny szacunek dla jego tożsamości odmienności i indywidualności.

Nauczyciel – zachęca do rozwoju. Jest przewodnikiem procesu uczenia się i partnerem w planowaniu działań dydaktycznych. Jest źródłem inspiracji, a nie odpowiedzi! Obdarza Dziecko ogromnym zaufaniem. Ma wiarę w dziecięcy potencjał i kompetencje.Jest gotowy podążać za dziecięcymi pomysłami, ich subiektywnymi interpretacjami świata. Pielęgnuje wyobraźnię Dziecka, która przemienia fakty w przypuszczenia. Zachęca do odkrywania i nazywania po swojemu odkryć Dziecka. Nauczyciel słucha, obserwuje i rozumie strategie, jakich używają Dzieci w procesie uczenia się. Pomaga Dzieciom w znalezieniu problemu, którego rozwiązanie będzie wyzwaniem i przyniesie Dziecku satysfakcję. Pomaga odnaleźć jego własne pytania i zachęca do szukania odpowiedzi.

Nauczyciel z szacunkiem, ciekawością i zdumieniem mierzy się z pomysłami, teoriami i hipotezami wysuwanymi przez dzieci.

Celem Nauczyciela – nie jest wspieranie Dziecka, aby wszystko szło gładko i łatwo, ale stymulowanie poprzez zwrócenie uwagi na różne aspekty rozwiązywanego problemu. Nauczyciel nie zostawia jednak Dziecka samemu sobie, współpracuje z nim nad osiągnieciem jego własnego celu. Trudnym zadaniem jest  – umiejętna i dyskretna interwencja, jeśli Dziecko „utknie” czy straci motywację do pracy. Wymaga to nieustannego obserwowania, analizowania i interpretowania jego myślenia i strategii uczenia się.

Uczenie się – Planowanie pracy przez Nauczyciela rozumiemy jako przygotowanie i organizowanie przestrzeni i materiałów, stwarzanie i prowokowanie sytuacji.

„Uczymy się myśleć, zanim coś zrobimy,

używać naszego umysłu,

uczymy się jak się uczyć,

uczymy się jak się bawić.”

Atmosfera wzajemnego szacunku i bezwzględnej akceptacji znaczeń nadawanych przez Dzieci – to warunek niezbędny dla zainicjowania procesu uczenia się.

To bycie wrażliwym na potrzeby innych; akceptowanie różnic, otwarcie się na możliwe interpretacje i uznawanie odmiennych od naszych wartości.

Nauczyciel buduje rusztowanie dla uczenia się.

Poprzez negocjowanie  całego procesu i  przestrzeni edukacyjnej z innymi uczestnikami.

Jest  gotowy do przekraczania granic i otwarty na nowe perspektywy. U podstaw wspólnego przeżywania i doświadczania leży umiejętność słuchania. Słuchanie otwiera nas na inne znaczenia. Słuchanie pobudza do refleksji i zadawania pytań. 

Dzięki dociekliwości Nauczyciela pozwane teorie nie są reprodukowane a interpretowane! I stają się początkiem tworzenia własnej przestrzeni znaczeń dla Dzieci. Nauczyciele w ścisłej współpracy z innymi Rodzicami, respektując potencjał wszystkich Dzieci, organizują im jak najlepsze warunki do wspólnego uczenia się.

 

Nauczyciele współpracują ze sobą. Ta współpraca Nauczycieli jest widoczna dla Dzieci i tym samym staje się przykładem sposobu pracy i wzajemnej inspiracji. Efekty procesu odkrywania i doświadczania są dokumentowane i stają się punktem wyjścia do dalszych odkryć.

Wiedza – Wiedza z perspektywy społecznego konstukcjonizmu nie jest absolutna i niezmienna, tak więc Dziecko ma możliwość negocjowania i tworzenia alternatywnych konstrukcji zanim spotka się z konstrukcjami akceptowanymi przez naukę. Pielęgnujemy i wzmacniamy emocjonalny, społeczny i moralny potencjał każdego Dziecka.

Edukacyjna przygoda polega na angażowaniu Dzieci w projekty edukacyjno-badawcze, prowadzone w kolorowym, pełnym akceptacji otoczeniu.

Dzieci nie są przewidywalne – Grupy w których Dzieci pracują mają elastyczny charakter. Ich struktura może zależeć od naturalnego biegu wydarzeń i cech ich członków. Dzieci wybierają nad czym będą pracować.

Dzieci samodzielnie podejmują decyzję i ponoszą współodpowiedzialność za swój proces uczenia się. Dziecięce rozmowy są niejednokrotnie źródłem inspiracji dla realizowanych projektów.

 

Nauczyciele nie ustalają programu z wyprzedzeniem; na podstawie dziecięcych przemyśleń mogą jedynie formułować hipotezy na temat tego, co może wydarzyć się na dalszych etapach projektu.

 

Program jest elastyczny, wynika z osobistych doświadczeń Dzieci i Nauczycieli. Planowanie pracy przez Nauczyciela rozumiane jest jako organizowanie przestrzeni i materiałów oraz prowokowanie sytuacji do twórczych działań. Planowanie – jest ciągłym procesem.

 

Projekt może ewoluować, nie ma terminarza. Czas jest niezbędny przy odkrywaniu, każdy komunikuje się w swoim własnym tempie. Każda osoba jest inspirowana teoriami, hipotezami innych. Takie konfrontacje pozwalają na tworzenie własnych teorii, wyciąganie wniosków i przeformułowywania początkowych założeń. Wszyscy wspólnie podsumowują rezultaty swojej pracy, by tworzyć bazę do kolejnych pomysłów, które stają się wypadkową wspólnych doświadczeń Dzieci.

 

Współpraca dorosłych Sukces podejścia edukacyjnego jest możliwy dzięki współpracy i mądrości Rodziców oraz Nauczycieli. Współpraca polega nie tyle na samym uczestnictwie Rodziców w życiu placówki, ale na byciu jego częścią. Rodzic to kompetentny uczestnik procesu edukacji – Tworzymy zespół, w którym jako partnerzy wspólnie pracujemy nad stworzeniem Dzieciom jak najlepszych warunków rozwoju. Doceniamy znaczenie różnych perspektyw w tworzeniu przestrzeni dla dziecięcych projektów edukacyjnych. Spotkamy się, aby dzielić się i negocjować pomysły.

 

„Nauczyciele wyjaśniają różne sprawy Rodzicom, a Rodzice wyjaśniają różne sprawy Nauczycielom”.

Materiały dydaktyczne

Praca inspirowana modelem Reggio to piękne otoczenie, pełne materiałów „prowokujących do myślenia”.

 

Otoczenie jako „drugi Nauczyciel” – Otoczenie prowokuje do eksploracji, wzbudza zainteresowanie i zachęca do nieustannego odkrywania metodą prób i błędów. Jest pełne zagadek i oferuje możliwość realizacji własnych pomysłów.

 

Zgromadzony materiał zachęca do różnorodnej aktywności, uruchamiając rożne zmysły. „Prowokuje do myślenia” i wyprawy po własne odkrycia! Takie zorganizowanie przestrzeni edukacyjnej; struktura, wybór materiałów i ich atrakcyjny sposób wyeksponowania mają być otwartym zaproszeniem do  aktywnego  działania. Wszystko jest uważnie i celowo dobrane i umiejscowione w celu pobudzania komunikacji i zachęcania do używania „różnych języków”.

 

Dziecko ma wolność wyboru i może swobodnie zaspokajać swoją ciekawość. Dzieci są angażowane w przygotowanie materiałów, co wzbudza ich zainteresowanie, a nieograniczony do nich dostęp, stwarza nieskończone możliwości kolejnych odkryć! W Dziecku tkwi potencjał do samodzielnego rozwoju. Dziecięca sztuka jest wszędzie; na ścianach, namalowana na oknach, zwisająca z sufitów, rozłożona na stołach!

 

Otoczenie należy do Dzieci. Ściany – „mówią” i dokumentują. Pokazanie natury procesu uczenia się oraz strategii używanych przez poszczególne Dzieci, to namacalna kolekcja historii, która działa się w sali, ale też – proces gromadzenia, wspólnej interpretacji i negocjowania znaczeń

 

Przestrzeń ma edukacyjną „treść”, zawiera przekaz. Jest naładowana bodźcami dla wzajemnego doświadczania i uczenia się. Dzięki tak zorganizowanej przestrzeni czas spędzony w przedszkolu daje okazję, by rozwijał się – w inspirujących warunkach – ogromny potencjał Dzieci.

BLOG

Ciekawego Rodzica, Nauczyciela, Terapeuty

Poszukujemy, inspirujemy, zadajemy trudne pytania na nie zawsze proste odpowiedzi.

BLOG

Ciekawego Rodzica, Nauczyciela, Terapeuty

Poszukujemy, inspirujemy, zadajemy trudne pytania na nie zawsze proste odpowiedzi.

Jeśli zainteresowały Cię nasze wartości i chcesz dowiedzieć się więcej, napisz lub zadzwoń do nas. Zapraszamy!

Skontaktuj się z nam jeśli poszukujesz terapeutycznego wsparcia dla swojego dziecka.Szkolenia, warsztaty dla Rodziców, Nauczycieli i Specjalistów.

Prowadzimy autorską terapeutyczną szkołę podstawową z oddziałami integracyjno-terapeutycznymi.